Nuriye Doğan
ARTIK AĞLAMAYACAĞIM

Ondördünde evlenmek onun için bir oyundu, evlilik nedir, sorumluluk taşımak, yuva kurmak ne kadar zordur; hele bir de kardeşçe birarada büyümüş bir insanla bu evliliğin yapılması istiyorlarsa...

Sevgi kapının yan tarafında duran büyük bir ağaç parçasının üstüne oturmuş, dışarıyı seyrediyordu. O, orta boylu zayıf güzel bir köylü kızıydı. Yaşı küçük olmasına karşın o kadar çok istiyorlardıki. "Kızım sen ne diyorsun?" " Evlenmek istiyor musun?" ya da "evlilik söz konusu değil, o daha bir çocuk, oyun oynayacak çağda," diyen yoktu.
Sevgi karşıdan gelen kız kardeşini gördü; koşarak ona doğru geliyordu. İyice Sevgi'ye yaklaşınca, "biliyor musun Sevgi, seni bu akşam Ali'ye verecekler,"dedi. Sevgi şok olmuş, yerinden kıpırdayamıyordu, ama bir türlü inanmak da istemiyordu, kolları yana düşmüş kaldıramıyor, başı dönüyor, olamaz bu bir şaka olmalı kardeşim yine beni kandırıyor, diye içinden geçiriyordu.
Ama ne yazık ki bu bir şaka değildi. Doğruydu kardeşinin dedikleri. İki aile anlaşmış akşam kız evinde bir araya gelip artık söz keseceklerdi.
Sevgi'nin içi yanıyor, ama elinden hiçbir şey gelmiyordu. Ailesine de karşı gelemezdi; çünkü ayıplarla yetişmişti. Anneye, babaya karşı gelen bir çocuk herkes tarafından konuşulur, kınanırdı.
Her şey ayıptı. Yüksek sesle konuşmak, erkeklerle sohbet etmek, misafir gelirse onlara hizmet etmenin dışında odaya girip çıkmak... Ayıp ayıp ayıp, herkes ne der, ne konuşur, bu kurallar sadece Sevgi için değil, bütün köy kızları ve gelinleri içindir; birisi bu kurallara karşı gelirse artık adı kötüye çıkar, en ufak hareketi göze batardı.